कातर

पहाटेचे सोनेरी ऊन

नखशिखांत बागडले

निरागस कोवळे मन

बालपण उगवते झाले

दुपारचे कठोर ऊन

सावली शोधू लागले

खडतर जीवनाला

चटके बसू लागले

तरीही खुणावत होती

सूर्याची तेजस्वी किरणे

आता थांबणे नाही

वाट सरत जाणे..

प्रकाशाचे तेज पिऊन

वाट प्रज्वलित झाली

अकस्मित तेजमय किरणे

क्षितिजावर लोपू लागली ..

सांजवेळ भितर कातर

पानांची सळसळ थरथर

सावळ्या हळव्या सावल्या

दिसे अंधुक वाट धूसर..

संध्या बिलगून चांदण्यांना

रात्रीच्या कुशीत शिरली

कातर कातर तो क्षण

चंद्राला मिठी मारली..

चंद्राचा पाठीवर हात

अडकला गं काळ चक्रात

रात्रगर्भातून जन्मे प्रभात

होण्या विलीन सायंकालात..

विनिता धुपकर