किरण

पहाट होता उन्हे निघाली

घेऊन किरणे लक्षावधी

रविराजाची आज्ञा झाली

उजळून या अवनी अवघी

किरणे काही का रेंगाळली

गुजगोष्टी करी मेघांशी

मेघ अडविती थांबा थोडे

उन्हात भिजू दे आम्हांसी

धुक्यालाही हुडहुडी भरोनी

वाट बघे ते किरणांची

हक्काने मग अडवून त्यांना

शाल पांघरे उन्हाची

काही किरणे झाडांमध्ये

गुंतली पानांच्या गुंत्यात

गुंता मग सोडविताना तो

सूर्यही दमला आकाशात

किरणे घेऊन अंगावरती

फुले नाचती हर्षाने..

रंगीत वस्त्रे उठून दिसती

स्वच्छ सुरेख प्रकाशाने

पक्षी गाती प्रकाश गाणी

पंख पसरवूनि सोनेरी

सरिता सुवर्ण तुषार उडवीत

नाचवीते गं पाण्यावरी

धरती सारी चैतन्याने

पिऊन घेई किरणांना

असेच असू दे प्रेम तुझे रे

भास्करा दयाघना..

विनिता धुपकर