अनामिक

एक अनामिक सहप्रवासी

अचानक वाटेवर भेटलेली

एक अनाम अंतरिक ओढ

जणू जन्म जन्मांची सहेली

रोज थोडेसे थांबून मी

तिला वेळ देऊ लागले

आताशा जरा मागे वळून

मीही थोडी पाहू लागले

इतकं जगून झालं पण

जगायलाच वेळ दिला नाही

जगतो आहोत कशासाठी

कसलाच मेळ जुळला नाही

खुळ्यासारखे धावत होतो

दिशा कधी कळलीच नाही

मनाची पावले का कधी

हृदयाकडे वळली नाहीत

आता दिसते लख्खआकाश

ऐकू येतो किलबिलाट..

फुले हसून डोलत असता

कानात घुमतो ब्रह्मनाद..

कोण तू, कुठून आलीस

जाणार कुठे, माहित नाही

तुझा हात हाती घेऊन

सौंदर्याला मी सजवू पाही

कशी होऊ गं उतराई

अर्थ उमगला असण्याचा

अखेरच्या मी श्वासा आधी

श्वास घेतला जगण्याचा..

विनिता धुपकर