चंद्र

चंदामामा होऊन बालपणी

लपला होतास लिंबोणीमागे

अलगद डोळे मिटले होते मी

हिंदोळा हलके झुलू लागे

तू मग अचानक भेटलास

एका खुळ्या चांदण्या रात्री

स्वप्नवत रोमांचित होते सारे

सुंदर प्रेमाची दिलीस खात्री

हल्ली तू भेटतोस मला

कविता आणि गाण्यातून

काळजाला भिडतोस अगदी

रडवतोस भिजल्या सुरांतून

मी मात्र नक्की केलंय

नाही सारखं भावूक व्हायचं

अंगाई नातीला गाता गाता

तुला पुन्हा लपायला लावायचं

विनीता धुपकर