विहीर

कोरड्या विहीरी

कोरड्या नजरा

आटले पाणी

सुकली धरा

नसे निसर्गकोप हा

माणसाचेच कर्म

सिमेंटची जंगले

स्वार्थाचा धर्म

सूर्य संतापला

आता तरी थांब

वाऱ्याचा अबोला

पावसाचा नाही ठाव

चेहरा झाकुन तू

कुठे फेडणार पाप

आता भोगणे आहे

निसर्गाचा शाप

आतातरी शहाणा हो

फुलव निसर्गबाग

भरतील साऱ्या बारी

झाडांना येईल जाग..

विनिता धुपकर